鹧鸪天・空响萧萧似见呼

空响萧萧似见呼。

溪昏树暗觉神孤。

微茫山路才通足，行到山深路亦无。

寻草浅，拣林疏。

虽疏无奈野藤粗。

春衫不管藤碎，可惜教花著地铺。